Silahı Olmayanın Söz Hakkı Olmadığı Gibi İktidarıda Olmaz!

Bazı Kürd aydın ve politikacıların mücadele biçimlerine ilişkin yazılarını okuyunca dehşete kapılırım.Niye böyle düşünür-yazarlar diye bu sefer ben düşünmeye başlarım.Onları anlamaya çalışırım, fakat anlamakta zorlanırım.Gerekçeleri farklı olsa da ortak bir noktada buluştuklarını görürüm. “Hümanist” takılmalarını çözmeye çalışırım.Sömürge kişiliklerini gizleyen örtü kavramı olduğunu görürüm.İki yüzlü davrandıklarınıda bilirim.Güney Kürdistan konu olduğunda peşmerge övgüsünü kimseye kaptırmazlar. Hatta bunun kendi tekellerinde olduğunu savunacak kadar kendilerinde geçtiklerini görürüm.Kuzey Kürdistan sözkonusu olunca silahı, zoru ve şiddeti yermek için tüm entel birikimlerini harekete geçirirler. Bunu görünce hangi dünyada yaşadıklarına şaşarım.Sömürge kişiliğin teslimiyetine yorarım.Aydın ve politıkacılarımız şunu bilmezler mi? Kürd milletinin yüzyıllardır çektiği acıları görmezler mi?Bunun sebebi Kürdlerin silaha başvurması mı, yoksa düşmanı silahla yenememesi mi?Kürd milletine silah zoruyla boyun eğdirildi. Yabancıya kaptırdığı egemenliğini ancak silah gücüyle elde edebilir.Silahı olmayanın iktidarıda olmaz.Kürdlerin silahı çok sevdiğinde değil, işin kuralıdır.Dünyada böyledir. Kürdistan’da da böyledir. Şiddet, şiddet içeren tepki yaratır.Silahın namlusunda olanlar, doğaldır ki, kendilerini silahla korur. Silahın birilerine hak, birileri için suç sayılması doğru değildir.Statükocu güçlerin herkese kabul ettirmenin çabasıdır.    Devlet terörüne haklılık kazandırmanın yaklaşımlarıdır. Kabullenilemeyecek bir dayatma. Nedir bu dayatma? Eğer devletseniz her türlü teröre baş vuru hakkınız var, yok değilseniz kendinizi koruma meşru hakkınız bile yok denilmek istenmektedir. Köle sahipleri bunu dayatsada, kölelerin bunu kabullenelecek diye bir mecburiyeti olamaz. Olmadığı içindir ki, devlet yapılanmasına sahip olmayıpta canı yanan birey, sınıf ve millet canını yakanın canını yakmayı kendine bir hak bilir. Canı yanan can yakar. Doğrusuda budur. Kuzey Kürdlerin canı yanıyor, silahlanmalıdır.Silahlanmak kötü değildir. PKK’ye bakıp silaha bedua okumamak gerekir.Her kötülüğün günah keçisi saydıkları silah sayesinde Kuzeyli aydın ve politıkacılar Güney’de yemlenmek için birbirleriyle yarışıyorlar.Silah hem vezir, hem de rezil eder. Güney’e özgürlük, Kuzey’e felaket getirdi.Silahı kullanan PKK vezir oldu, kullanmayı bilmeyenler tasviye oldu.Kötü olan silah değil, siyasettir.Silaha yanlış siyaset komanda ederse kötü işlev görür. Doğru siyaset komanda ederse kurtuluş getirir.Doğru siyaset iyidir, ama silahsız hiçbir şeydir.Kürdistan örgütüyseniz, siyasetiniz doğru olsa bile düşmanın anladığı dilde konuşmuyorsanız kaybeden olursunuz. Bugüne kadar kaybettiğiniz gibi.PKK’nin anti-Kürd, ama devlet yanlısı söylem ve uygulamalarına rağmen hala Kuzey’de tek başına söz sahibi olmaları silaha sahip oluşlarıdır.Kazanmak istiyorsanız örgütlenin, silahlanın ve savaşın.Bu işin başka yolu yok. Var diyenler, istesede istemesede düşmana hizmet eder.Kim ne derse desin silah utandırmaz. İktidar silahın ucundadır.Silahı olmayanın sözü de, iktidarıda olmaz.01 Mart 2006