Nazko anayı uğurlarken...

Kuşluk vakti Koné Raş’ından çikip dağlarına bakan Nazko ananın uzaktan gözlerini seçememiştim. Gözler çok şey anlatır. Onun hiç doymamışçasına çevresine bakan bu gözler, günün en sade, en doğal ve tabiatın bu uyanış saatinde oluşu beni derinden etkilemişti. Ve bu tavır bizler ile yaptığı sohbetlerde, aile üyeleri ile olan nazikane ilişkilerinde sürüp gidiyordu. İlerleyen yaşina rağmen belki de onu ayakta tutan bu sevgi idi. Ve o bu sevgiye doyamıyordu.Doyamamak! Çadirina, dağlarına, koyunlarına, kuzularına, kuşlarına, oğullarına, gelinlerine, torunlarına ve günün her saatinde çadirinda eksik olmayan misafirine...Bütün bunlar onun sohbetlerinde Kürt tarihi ile buluşan anılarla, akıl dolu usulletle ve suhuletle dile getirdiği felsefi sözler ve yarı resmi otorite ile bir anlam ifade ediyordu. Koné Raş’ın altında doğal yurtseverliğin bütün güzelliği yaşanıyordu. Evet özgürlük bu olsa gerek. Bize ait olan bu olsa gerek..Nazko ana özgürlügün çerçevesini dahi çizmisti. “Hatta ez nemırım, ew kon é reş sermın dıbe, Ber kon, qalina u dengé bezan ji her dem guhe mın be...”(Ben, ölene kadar, bu davarların sesini eşiğimde duymalı ve üstümde bu kara çadir hiç eksik olmamalı.”diyordu.) Bu sözlerin meali, yurt sevgisiydi. Yurda sahip çikmaydi. Koné Nazé, hepimize örnek bir çadir olduğunu hissettiriyordu. Bizi kucaklayan Kürtlüğün tüm enginliklerini barındırıyordu. Otantikti, evrensel olan medeniyete katkıda bulunuyordu. Şimdi onun ölüm haberinden çok, bana yaşattıkları gözlerimin önünde.. Ona acıdığı için değil, ona saygı duyduğu için on binlerce insanın ona karşi son görevini yerine getirdiğini, cenazesine koştuğunu görebiliyorum.. Şimdi Nazko’yu nasıl tanımladıklarına kulak veriyorum...Onun yaşayan kuşaklara yeniden anımsattığı Kürtlüğü, yurtseverliği, üslubu, adabı duydukça yeni Nazkoların doğacağından emin olmanın gururu ile yeniden özgürlesiyorum...Saygılarımla... bana ve binlerce Kürde özgürlügü yaşatan anam..