Eger 20 Madde`de Kerkuk Icin Çikarilirsa, Uygulanmayacak!

border="0" /> Ax keske babamda yaşasaydi, bu segbab ( Köpekoglu ) Saddam nasil beni babasiz birakti… Sorumlulardan davaciyim, bize gözkula olsunlar, bizler Enfal ve Kurdistan yetimleriyiz…  Irak`in özgürlestirilmesinden bu yana halen Kerküklüler kendi topraklarinda Aware mi ( Sürgün ) yasayacaklar. Bu Kerküklülerin kaderi mi? Kerkuklülerin kendi topraklarina dönmesini engelleyen nedir? Hangi mekanizma Awarelerin sahipleri tarafindan kullanilip Aware kelimesinin kalmamasi icin harekete gecirilsin? Sehirlerine dönenlerin yasamlari önündeki engeller nelerdir? 58. Maddenin Kerküklülerin umud ve istemleri üzerindeki etkisi nedir? Kendi dert ve üzüntülerine, bu ve bunlara benzer sorunlara en iyi cevap Awarelerin kendi konusmalaridir. Asi Osman 34 yasinda: Ben iki yildan fazladir brada yasamaktayim, 4 cocugum vardir. Nereden baslayacagimi bilemiyorum, bizim yasadiklarimiz yasam degildir. Su yok, Elektrik, Akaryakit yok, yasamin ihtiyacini karsilayak hic bir sey yok. Burada sorumlularin gözleri önünde insanlar soguk ve sicakin etkisinden dolayi öldüler. Kimse bize bir sey sormadi. Sorunlarinizin cözümü icin simdiye kadar kimler sizi ziyaret etti, ki size ne gibi hizmette bulundu sorusuna da; Kim bizi soracak, bazen Amerikalilar geliyor bizi asagilamak icin, evlerimizi tahrip ediyorlar, Kürt sorumlulara da inancimiz kalmamistir ki bize de hizmet etsinler. Herkes kendi kaderi ile başbaşa. Ayse Mihemed, Ev Kadini: Bu toz-duman icersinde hepimiz ölecegiz, cocuklarimiz uyuz olacak,Su, Elektrik hic bir seyimiz yoktur. Cocuklarimiz okuyamiyorlar,  cocuklarimiz açtirlar. 58 maddeye iliskin Ayse Mihemed; Ne maddesi ne hali, 3 yil gibi bir zaman gecmesine ragmen kimse gelip halimizi sormadi. Dogrusunu söyliyeyim mi sorumlular ceplerini doldurmanin pesine düsmüsler hic kimsenin Kerkuk`ten haberi kalmamistir. 20 Madde daha cikarilirsa hic Ibrahim Caferi razi olur mu? Sehit Mihemed Krekar mahallesinden Ismail Hüseyin: 3 yildir bizim icin hic bir sey yapilmadi, her gün birseyler söyleniliyor, gittikce inancimi yitiriyorum. Bir bak simdiye kadar Kerkuk il meclisi ne yapti? Bütün bu suclarin sorumluluklari onlara aittir.  Simdi sorumlulara soruyorum, bunlar sorunlari cözemezler mi?  Egitim isleyisine iliskin Aram Cemal: Evim Hey Nesri Mahallesinde, okumak icin Rahimawa`ya gidiyorum, orta okul son siniftayim, bu mudur yasam,. Kim benim benim okul yasamimi sürdürebilecegimi iddia edebilir! Mahallemizde Kürtce Okul yoktur, sorunlarimiz ise alabildigince özelliklede egitim arac- gerecleri acisinda, korkum odur ki bu sene imtihan sorulari bagdat`tan ve Arabca gelmesidir. Eger Arapca olursa 1 senemiz bosuna gider. Şîno Abid: Irak`in özgürlestirilmesi sürecinden önce kendi dert ve kaderimiz ile basbasa yasiyorduk. Simdide cadirda yasiyoruz. Aware oldugum icin okulumu tamamliyamadim. Bir insanin bir haftya yasayamayacagi bir yerde yasiyorum, yasam nasil inanayim! Kerkuk`lu sorumlulardan davaciyim, yeter artik celerini doldurmaya, birazda sehirlerinde yasayan  fakir fukaraya baksinlar. Şîno Abid 58. Maddeye iliskin olarakta: Kürtlerin büyük bir yalanidir! 61 yasindaki Amine Hesen: Sanki hic güzel bir yasam görmedim, hep bize yalan söylediler. Sorumlular yanliz kendileri icin yiyiyorlar, kimselerden haberleri yok, eger bunlar halkin icine dönmezlerse, Kerkuk hic bir zaman Kurdistan`a baglanamaz. Allah satiri icin fakir fukaraya baksinlar yardimci olsunlar, bu dünya böyle gitmez, hic bir yasamamiz kalmadi. Biz bu köpegin ( Saddam ) gitmesinden sonra yasamiz düzelip güzellesecek, ama kaderimiz daha belli degildir. 17 yasindaki Hêjar Ömer: Babam Enfal kurbanidir, simdi Penca Elî`de yasiyorum. Sabahlari okula gidiyorum, akşamlari ayakabi boyuyorum. Gün gecmiyor ki zengin cocuklarini güzel bir yasam icersinde, güzel elbiselerle babalari ile gezerken gördügümde aglamiyayim. Kiz kardesim ve benim icin ayiptir bu elbiselerle okula gidiyoruz. Ax keske babamda yaşasaydi, bu segbab ( Köpekoglu ) Saddam nasil beni babasiz birakti… Sorumlulardan davaciyim, bize gözkula olsunlar, bizler Enfal ve Kurdistan yetimleriyiz… XandanCev: Rojhat Badikî