Bir Haberin Canlandırdığı Anılar ve İçimizdeki Karanlık...!

Yekiti Şoreşgeranî Kurdistan’ in, başkent Hewlêr’ de yaptığı 1. Kongre ve kongrede ortaya çıkan tablo, beni alabildiğince etkiledi. KAWA ve Yekîti Şoreşgeranê Kurdistan’ın Askeri kampları ayni vadide Dolê Şehîdan ( Dolê Reqqa) da bulunmaktaydı. Yekîti Şoreşgeranlarla komşuyduk bir nefeslik yol kadar birbirimize uzaktık. 1993 ylında Kawa’ ya yapılan operasyonlardan dolayı, Kuzey Kurdistan’ ı terk etmek zorundaydım. Tercihim hiç bir zaman Avrupa olmadı, Avrupa aklımın ucunda bile geçmiyordu. Türkiye dahi yabancı bir ülke üstelik benim için işgalcı ve sömürgeci bir ülkeydi.  Bu ülkeleri tercih etmem benim için mücadeleden kaçmakla eş anlamlıydı ve doğal olarak teredütsüz tercihim, Kurdistan’ ın güneyine gitmekti. Kurdistan’ ın güneyine, askeri kampa gitmek benim için büyük bir tutkuydu. Büyük bir coşku ve sabırsızlıkla önce Duhok daha sonra Dolê Şehîdana gittim. Yoldaşlarımın arasındaydım büyük bir coşku ve sevinç içersindeydim, kendimi tamamen Kurdistan devrimine, Bağımsız Birleşik Kurdistan sevdasına adamıştım, benim için bir daha geri dönüş yoktu, geriye dönüş köprülerini yıkmıştım. Kampta bulunduğum ilk ay, Kamp ve çevresi hakkında kamp yönetimi tarafından bilgilendirildim. Komşularımız PKK ve PDK-İran olduğunu bunlara ilaveten adı duyulmamış, Yekiti Şoreşgeran diye bir örgütünde bulunduğu söylenilenlere eklenildi. Yekiti Şoreşgeranê Kurdistan pek önemsenmiyordu. Kamp yönetiminde görev aldıktan sonra komşu Kurdistani örgütlerle, özellikle Kurdistan’ ın doğusunda bulunan örgütlerle her iki PDK yönetimleri ile üst düzeyde karşılıklı ziyaretlerimiz oldu. Daha sonra nezaketten Yekîti Şoreşgeranê Kurdistan’ ı da ziyaret ettik. YNK ve PDK arasında başlayan iktidar savaşından dolayı bir çok kez Başkent Hewlêr’ de biraraya geldik.  PDK ve YNK arasında başlayan büyüklük ve iktidar savaşında, diğer 4 parçadan Kurdistani parti ve örgütler, iç savaşı durdurabilmek için Hewlêrde toplantı üstüne toplantılar yapıyor YNK ve PDK arasında ateşkes sağlanılması için görüşmelerde bulunyorduk. Yekîti Şoreşgeranê Kurdistan genel sekreteri sayın Huseyin Yezdanpena diğer parti, örgüt sekreter başkanları ile görüş alışverişinde bulunuyorduk. Kurdistan’ ın güneyinde ateşkes ilan edilip barış sağlanılması için toplantı yaptığmız yer, PDK ve YNK arasında başlayan Hewlêr çatışmalarının ortasında kalmıştı.  Çaresiz toplantıyı ertelemk zorunda kaldık, çatışmaların şiddetinden dolayı misafir olacağımız YEKBUN’ ın yerine ulaşamadık, Hîzbi Şuî Kurdistan ( Kurdistan Komünist Partisi) misafir kaldık. Gece boyu süren çatışmaların ilk sabahında çevreye göz gezdirdiğimizde, Ölümle burun buruna olduğumuzu gördük. Kurdistan’ın güneyinde ilk kez ölümle karşı karşıya kalmıştım ama bu sonuncu değildi... Komşumuz Yekîti Şoreşgeranê Kurdistan’ın kurucusu Seîd Yezdanpena, İran devleti tarafından düzenlenen bir suikastla şehîd edilmişti. Yerine kardeşi Huseyin Yezdanpena genel sekreter seçilmişti. Örgüt, diğer Kurdistanî parti ve örgütler tarafından ciddiye alınmıyordu. Yaşam koşulları oldukça zordu, kıt-kanat geçiniyorlardı. Komela ve Her iki PDK’ de başlayan bunalım, saflarda ayrılmaları hızlandırmıştı. Bir gün, sabah yürüyüş eğitimden sonra, Yekiti Şoreşgerandan bir heyetin kampa geldiğini benimle görüşmek istediklerini ilettiler. Arkadaşlara gelen heyeti yönetime almalarını söyledikten sonra, onlarla görüşmeye gittim. Görüşmeye gelen heyette Yekîti Şoreşgeran genel sekreterinin kardeşi benimle özel görüşmek istediklerini söyledi. Kısa bir sohbetten sonra, sayın Huseyin Yezdanpena’ nin bana selamlarını ilettip askeri malzemeye ihyiyaç duyduklarını kendilerine yardımcı olup olamayacaklarını söylediler. Bize bir liste ilettiler, ayrıca en kısa zaman ‘’ borç’’ verilecek malzemeleri iade edeceklerini belirtiler. Bende, arkadaşlarla görüştükten sonra kendileri için lazım olan malzemeleri ‘’ borç’’ verdik. Aslında bizde kendilerine diğer örgüt ve partiler gibi inanmıyorduk ama Kürt olmaları, bizde bol miktarda bulunan malzemelerden bir kısmını vermede bir sakınca görmedik. Malzemelerin geri iade edileceğine de inanmıyorduk. Uzun bir aradan sonra ayni heyet ‘’ borç’’ verdiğimiz malzemeleri bize tekrar iade etmeye gelmişlerdi, ben çok mahcup olmuştum, malzemeleri geri almadık. Kendilerine bu davranışımızın Kürt örgütleri arasında dayanışmanın bir gereği olduğunu söyledik. Öğle yemeğini birlikte yedik daha sonra düzenli ziyaret ve görüşmelerimiz olduysada hep bize imreniyorlardı. Biz Kuzeyli bir örgüttük ve onlarla kiyas edilmeyecek imkan ve itibara sahiptık.... Ve  Uzun bir aradan sonra 16 Ekim 2006 günü, Kurdistan’ ın güneyinde yayınalanan haberleri okurken, Yekîti Şoreşgeranê Kurdistan’ın başkent Hewlêr’ de 12 Ekim 2006 tarihinde yaptıktıkları 1. Kongreye ilişkin bildiriyi gördüm. Kongereye ilişkin bildiriyi okuyup fotoğraflara bakınca, neden başarılı olamadığımız küçük dünyalarımız için neden Kurdistan’ ı terk edip Avrupalara kaçtığımız gerçekliği suratıma bir tokat gibi patladı.... Küçümsediğimiz, Yekîti Şoreşgeranê Kurdistan, 12. Ekim 2006 tarihinde başkent Hewlêr’de büyük bir ihtişamla gerçekleştirdiği 1. kongresinde ölümsüz Pêşewa Qazî Mıhemed’ın oğlu Elî Qazî Mihemed genel başkan seçilirken, Yekîti Şoreşgeranê Kurdistan adını değiştirip Partîya Azadî Kurdistan olmuştu. Onlar büyük bir fedekarlık, inanç ve kararlılıkla herşeye inat Kurdistan’ da kalırken ben Avrupa’ nın yolunu tutmuştum. Ben küçülürken onlar devleşmişti..... Evet biz küçülürken onlar devleşti.... onlar örgüt, mücadele ve Kurdistan davasına inanmışlardı..... Neden ve niçin küçüldüğümüz araştırılıp sorulmazsa, hiç bir şey olmamış gibi vatan millet sakarya edebiyatları ile yine meydan somun pehlivanlarına kalır.... Hiç bir şey olmamış , bu yolda onlarca, yüzlerce binlerce yoldaşlarımız şehit düşmemiş, başkent Amed kocaman bir ‘’kerhaxane’’ olmamış gibi.... Karanlık sayfalarımız birer birer aydınlanmadıkça....bizler bu yolda daha nice tökezleyeceğiz....Bu dosya açılmalı...açılmak zorunda.........Doğrular eskinin yanlışları üzerinde inşaa edilemez.... rojhatbadiki@hotmail.com