BAWER ÇİYAZAN / Acıları sürgüne gömdük!

 Avukatsız bir halkın elbetteki kaderinde hep sürgünler olur. Sorgusuz ve sualsiz. Sürgün ise; acıdır, zamansız ölümdür, iç hesaplaşmadır, vicdan muhasebesidir. Kısacası sürgün, kanser eder insanı..Tarihin hangi sayfasını açarsanız, orada bir Kürt sürgününe rastlarsınız. Sürgünler ise, çoğunlukla ölümle sonuçlanmıştır. Kürtler, önderlerini, aydınlarını, yazarlarını, sanatçılarını, siyasetçilerini, sıradan çocuklarını en çok sürgünde yitirmişlerdir. Özgürlük adına çıkılan yolda, ölüm daha çok sürgünde yakalamıştır bizleri.M. Naci Kınay da, diğer bir çok özgürlük aşığı gibi sürgünde yaşamını yitirdi. O, Kürdistan acısını, sürgün topraklarına gömdü! Son nefesinde ne düşünmüştür bilinmez ama, eminim ki, "ölümüm, sürgündeki halkıma, yoldaşlarıma ve çocuklarıma özgürlük vesilesi olsun" demiştir.  Bir çağrıyı da insanlığa yapmıştır, "dünyaya, onurlu yaşamayı öğreten bir halka, sürgünde ölümü reva görmeyin" demiştir.Kınay'ın vefatı üzerine fazla söze gerek olduğunu düşünmüyorum. O'nun yaşamı ve ölüm şekli, bize herşeyi tüm çıplaklığı ile anlatıyor zaten! Bize, O'na, 'uğurlar ola ey yaşam tutkunu!' demek düşüyor sadece.